Wypadki komunikacyjne

Więcej

Błędy lekarskie

Więcej

Śmierć bliskiej osoby

Więcej

Wynagrodzenie za urządzenia (linie) energetyczne oraz rury wodociągowe i gazowe

Więcej

Wypadek w pracy

Więcej

Szkoda majątkowa

Więcej

Wypadek w rolnictwie

Więcej

Upadek na chodniku

Więcej

Wypadki komunikacyjne | Kontakt: +48 733 063 741, Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

Definicja z ustawy Prawo o ruchu drogowym mówi, iż wypadek jest to nie dające się przewidzieć zdarzenie w ruchu drogowym, w wyniku którego osoba poniosła śmierć lub doznała obrażeń ciała powodujących naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia trwające dłużej niż 7 dni, lub powstała szkoda w mieniu. Natomiast o kolizji drogowej mówi się wówczas, kiedy nie ma osób rannych lub ewentualnie obrażenia powodujące rozstrój zdrowia poniżej 7 dni.

Zgodnie z wymaganiami ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, każdy właściciel pojazdu mechanicznego zobowiązany jest do zawarcia umowy ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej, tzw. umowy OC. Rygorem tym są objęte samochody, motocykle, autobusy, ciągniki, ale także motorówki, tramwaje i pociągi.

Na drogach panuje coraz większy ruch, porusza się po nich coraz większa ilość pojazdów mechanicznych. Kierowcy poruszają się z większą prędkością, są nieostrożni i łamią przepisy o ograniczeniu prędkości. Każdego roku notuje się wzrost liczby wypadków samochodowych, które powodują wiele tragedii ludzkich. Jednocześnie Towarzystwa Ubezpieczeniowe dążą do minimalizacji swoich kosztów poprzez bądź to odmowy wypłaty należnych odszkodowań, bądź zmniejszenie wypłacanych odszkodowań, które nie są adekwatne do poniesionego uszczerbku na zdrowiu przez poszkodowanych.

W przypadku, gdy zostaliśmy poszkodowani na skutek wypadku drogowego, spowodowanego przez inny pojazd, TU, w którym jest ubezpieczony pojazd sprawcy, powinno pokryć naprawę uszkodzonego pojazdu, którym poruszaliśmy się, a także wynagrodzić tzw. szkodę osobową.

Niestety przy ustalaniu należnej kwoty odszkodowania i zadośćuczynienia Towarzystwa Ubezpieczeniowe posługują się własnymi tabelami oceny trwałego uszczerbku, często zaniżając należne odszkodowania. Należy więc zaznaczyć, iż odszkodowania najczęściej są przyznawane w sposób czysto techniczny, nie biorąc pod uwagę rozmiaru uszczerbku na zdrowiu, tragedii osobistej, rodzinnej, skutków wypadku w życiu prywatnym i zawodowym.

W tej sytuacji skorzystanie z naszej pomocy ułatwi życie Poszkodowanemu poprzez uniknięcie sporów z likwidatorem, sporządzania pism, gromadzenia wymaganej dokumentacji, negocjacji z Towarzystwem czy też skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego.

Roszczenia, których można dochodzić w wyniku wyrządzonej szkody w wypadku drogowym:

  1. zadośćuczynienie pieniężne za doznaną krzywdę psychiczną i fizyczną
  2. renta (na zwiększone potrzeby, wyrównawcza oraz dotycząca utraty widoków na przyszłość)
  3. odszkodowanie z tytułu pokrycia wszelkich wydatków pozostających w związku z powstała szkodą (koszty zakupu leków i środków rehabilitacyjnych, prywatnych wizyt lekarskich, zabiegów i operacji i wiele innych)
  4. zwrot utraconego dochodu w związku z przebywaniem na zwolnieniu lekarskim itd.

Towarzystwa Ubezpieczeniowe notorycznie przekraczają ustawowy 30-dniowy termin na wypłatę odszkodowania.

Należy również pamiętać, iż wszelkie roszczenia winny być zaspokojone w jednym postępowaniu likwidacyjnym, a w przypadku postępowania sądowego, Sąd orzeka o roszczeniach jedynie w zakresie zgłoszonym przez poszkodowanego. Sąd nie może orzekać ponad żądania wyrażone w pozwie sądowym.

Nie zwlekaj ze zleceniem nam swojej sprawy. Wcześniejsze zgłoszenie pozwoli nam zadbać o lepszą dokumentację a tym samym większe zadośćuczynienie i odszkodowanie.


Śmierć bliskiej osoby | Kontakt: +48 733 063 741, Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

Katalog świadczeń przysługujących najbliższym po śmierci poszkodowanego w następstwie szkody osobowej jest szeroki i w zależności od danego stanu faktycznego może obejmować swoim zakresem:

  1. stosowne odszkodowanie jeżeli wskutek śmierci poszkodowanego nastąpiło znaczne pogorszenie sytuacji życiowej jego najbliższych. Chodzi tutaj o szeroko pojęty uszczerbek natury ekonomicznej występujący po stronie najbliższych po śmierci poszkodowanego (art. 446 § 3 k.c.)
  2. zadośćuczynienie pieniężne za doznaną krzywdę, które jest świadczeniem jednorazowym, pieniężnym i mającym stanowić sposób złagodzenia cierpień fizycznych i psychicznych najbliższych członków rodziny zmarłego na skutek wypadku poszkodowanego (art. 446 § 4 k.c.)
  3. zwrot kosztów związanych z leczeniem i pogrzebem zmarłego poszkodowanego poniesionych przez członków jego rodziny (art. 446 § 1 k.c.)
  4. rentę alimentacyjną, która ma na celu uzupełnienie dochodów osób uprawnionych po śmierci poszkodowanego, wobec których na zmarłym ciążył obowiązek alimentacyjny i które za życia wspierał stale i dobrowolnie finansowo, a przemawiają za tym zasady współżycia społecznego (art. 446 § 2 k.c.)

W obecnym stanie prawnym osoby najbliższe osobie zmarłej w wyniku wypadku mogą domagać się odszkodowania i zadośćuczynienia. W tym miejscu warto zaznaczyć, że zadośćuczynienie przysługuje najbliższym członkom rodziny począwszy od 3 sierpnia 2008 r. Dzięki fundamentalnej w skutkach uchwale Sądu Najwyższego z dnia 22 października 2010r. (sygn. akt III CZP 76/10) sytuacja się zmieniła. Sąd jednoznacznie stwierdził, iż Najbliższemu członkowi rodziny zmarłego przysługuje na podstawie art. 448 k.c. w związku z art. 24 § 1 k.c. zadośćuczynienie pieniężne za doznaną krzywdę, gdy śmierć nastąpiła na skutek deliktu, który miał miejsce przed dniem 3 sierpnia 2008 r. Tym samym osoby, które utraciły najbliższego przed 3 sierpnia 2008 r. również mogą domagać się zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę, z tym że nie na podstawie nowej instytucji z art. 446 § 4 k.c. a na innej podstawie tj. art. 448 k.c. w związku z art. 24 § 1 k.c.

Reasumując możliwym jest dochodzenie odszkodowania z tytułu znacznego pogorszenia sytuacji życiowej oraz zadośćuczynienia po utracie osoby bliskiej dla rodziny zmarłego do 20 lat wstecz.

Do kręgu uprawnionych do zadośćuczynienia należy przede wszystkim zaliczyć dzieci i współmałżonka zmarłego, ale znajdują się w nim także rodzice i inne osoby pozostające ze zmarłym w ścisłych stosunkach rodzinnych jak rodzeństwo, także przyrodnie, macocha, ojczym, dzieci przyjęte na wychowanie, babka, dziadek, przy czym istotny będzie tutaj stopień powiązań zarówno uczuciowych, jak i ekonomicznych.

W innych sytuacjach najbliższym członkiem rodziny nie musi być nawet krewny, a judykatura ukształtowała z biegiem czasu rozszerzający kierunek definiowania kręgu rodziny przyjmując, że uprawnionych do świadczeń należy wskazać po zbadaniu wszelkich okoliczności danego przypadku i nie ma uniwersalnego przepisu, który by określał kto zalicza się do rodziny. Decydujące dla zaliczenia do tego kręgu jest poczucie bliskości i wspólności, więzi emocjonalne i uczuciowe oraz ścisła wspólność gospodarcza, wynikające nie tylko z pokrewieństwa. O bliskości nie decydują wyłącznie względy pokrewieństwa lecz faktyczny układ stosunków łączących zmarłego z osobą żądającą świadczenia.


Wypadek w pracy | Kontakt: +48 733 063 741, Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

Wypadki w pracy są znaczącą grupą zdarzeń powodujących szkody, w których człowiek doznaje obrażeń ciała, rozstroju zdrowia lub ginie.

W przypadku wystąpienia takiego zdarzenia, należy je zgłosić pracodawcy. Zespół BHP ma obowiązek sporządzenia protokołu ustalającego przyczyny zajścia wypadku przy pracy, jego okoliczności, sprawcy tego zdarzenia oraz zawierającego zalecenia, których spełnienie pozwoli ich unikać w przyszłości.

Poszkodowanemu w wyniku wypadku w pracy przysługuje odszkodowanie z ZUS – którego wysokość jest ściśle powiązana z ustalonym procentowym uszczerbkiem na zdrowiu.

W przypadku, gdy zdarzenie było wywołane zaniedbaniami pracodawcy:

  • kiedy stanowisko pracy nie było przygotowane zgodnie z przepisami prawa, nie było przeprowadzonych odpowiednich szkoleń,
  • pracownik nie posiadał wymaganych badań lekarskich bądź też nie był wyposażony w wymagane ochraniacze.

W tej sytuacji pracownikowi przysługuje roszczenie o zapłatę świadczeń w postaci odszkodowania, zadośćuczynienia oraz odpowiednio rent, bezpośrednio od pracodawcy. Wielu pracodawców chroni się przez wykupienie polis ubezpieczeniowych od takich zdarzeń, co skutkuje podnoszeniem przez nich osobistej odpowiedzialności naprawienia szkody.

W przypadku wypadków w pracy – biorąc pod uwagę kompensacyjny charakter szkody, przy ustaleniu wysokości zadośćuczynienia należy wziąć pod uwagę świadczenie uzyskane z ZUS.


Wypadek w rolnictwie | Kontakt: +48 733 063 741, Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

Ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej rolników jest ubezpieczeniem obowiązkowym. Chroni ono rolnika, który w związku z prowadzeniem działalności rolniczej wyrządził szkodę osobie trzeciej.

OC rolników obejmuje szkody wyrządzone umyślnie lub w wyniku rażącego niedbalstwa ubezpieczającego lub osób, za które ponosi on odpowiedzialność.

Odpowiedzialność za szkody związane z posiadaniem gospodarstwa rolnego oznacza, że ubezpieczyciel nie będzie odpowiadał za szkody związane z inną sferą aktywności życiowej osoby ubezpieczonej. W szczególności chodzi tu o szkody związane z prowadzeniem przez ubezpieczonego innej działalności gospodarczej niż działalność rolnicza, czy też ze sferą jego życia prywatnego.

Ubezpieczenie obejmuje odpowiedzialność cywilną następujących osób: rolnika, osoby pozostającej z nim we wspólnym gospodarstwie domowym oraz osoby pracującej w gospodarstwie rolnym rolnika. Należy podkreślić, że odszkodowanie z ubezpieczenia OC rolników należy się w sytuacji, gdy któraś z wyżej wymienionych osób ponosi osobiście odpowiedzialność cywilną za szkodę związaną z posiadaniem przez rolnika gospodarstwa rolnego. Odszkodowanie z OC sprawcy będzie przysługiwać również, kiedy szkoda została wyrządzona ruchem pojazdu wolnobieżnego. Za pojazd taki uważa się pojazd silnikowy, którego konstrukcja ogranicza prędkość jazdy do 25 km/h, z wyłączeniem ciągnika rolniczego.

Zakład ubezpieczeń nie odpowiada za szkody:

  • w mieniu, wyrządzone rolnikowi przez osoby pracujące w jego gospodarstwie rolnym lub pozostające z rolnikiem we wspólnym gospodarstwie domowym albo osobom pozostającym z rolnikiem we wspólnym gospodarstwie domowym lub pracującym w jego gospodarstwie rolnym;
  • spowodowane przeniesieniem chorób zakaźnych niepochodzących od zwierząt;
  • w mieniu, spowodowane wadą towarów dostarczonych przez osobę objętą ubezpieczeniem albo wykonywaniem usług; jeżeli wskutek tych wad nastąpiła szkoda na osobie, zakład ubezpieczeń nie ponosi odpowiedzialności tylko wtedy, gdy osoba objęta ubezpieczeniem wiedziała o tych wadach;
  • powstałe wskutek uszkodzenia, zniszczenia, utraty lub zaginięcia rzeczy wypożyczonych lub przyjętych przez osobę objętą ubezpieczeniem OC rolników do użytkowania, przechowania lub naprawy;
  • polegające na utracie gotówki, biżuterii, dzieł sztuki, papierów wartościowych, wszelkiego rodzaju dokumentów oraz zbiorów filatelistycznych, numizmatycznych i innych;
  • polegające na zanieczyszczeniu lub skażeniu środowiska;
  • wynikłe z kar pieniężnych, grzywien sądowych i administracyjnych, a także kar lub grzywien związanych z należnościami wobec budżetu państwa.


Błędy lekarskie | Kontakt: +48 733 063 741, Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

Błąd medyczny czy też błąd lekarski to postępowanie sprzeczne z powszechnie uznanymi, aktualnymi zasadami wiedzy medycznej i lekarskiej. Podstawowy podział błędów medycznych:

  1. błąd w rozpoznaniu (błąd diagnostyczny) - polega na zdiagnozowaniu choroby nie istniejącej, bądź nieprawidłowym rozpoznaniu. Przykład - nierozpoznanie świeżego zawału serca poprzez błędną interpretację badania EKG i niewykonanie badań krwi na tzw. markery zawałowe, co spowodowało, iż pacjent nie został poddany zabiegowi kardiowaskularnemu, a jego stan zdrowia uległ wskutek tego pogorszeniu
  2. błąd w zastosowanym leczeniu (błąd terapeutyczny) - u innego poszkodowanego prawidłowo zdiagnozowano źródło infekcji, natomiast ze względu na źle zastosowany antybiotyk (niezgodny z wynikiem posiewu bakteriologicznego) jego stan zdrowia uległ znacznemu pogorszeniu i wystąpił trwały uszczerbek na zdrowiu
  3. błąd techniczny - przykładem jest poparzenie pacjentów niesprawnymi lampami naświetlającymi użytymi do radioterapii
  4. błąd organizacyjny - na skutek złej organizacji pracy na bloku operacyjnym pacjent był zbyt późno operowany, co spowodowało jego zgon

Powyższe przykłady wystąpienia błędu medycznego są spowodowane winą personelu medycznego. Oprócz roszczeń opartych na wystąpieniu błędu medycznego powstałego na skutek działania zawinionego, pacjenci mogą podnosić roszczenia oparte na niedbalstwie. Taka sytuacja może mieć miejsce w przypadku roszczeń pacjentów, u których wystąpiły np. odleżyny powstałe na skutek zaniedbań w placówce medycznej polegających na nie prowadzeniu profilaktyki przeciwodleżynowej.

Błąd medyczny w chirurgii (przykłady)

  1. źle przeprowadzony zabieg usunięcia pęcherzyka żółciowego (woreczka żółciowego) - uszkodzenie dróg żółciowych, przecięcie przewodu żółciowego wspólnego, zaklipsowanie przewodu żółciowego
  2. źle przeprowadzony zabieg usunięcia tarczycy - zaburzenia fonacji, bezgłos, utrata głosu, zapadnięcie tchawicy, zaburzenia oddychania wymagające tracheotomii, uszkodzenia nerwów krtaniowych
  3. pozostawienie w jamie brzusznej ciała obcego - pozostawienie w ciele chusty operacyjnej, igły, fragmentu rękawiczki chirurgicznej, narzędzia chirurgicznego
  4. uszkodzenia dróg moczowych - przecięcie moczowodu, przecięcie pęcherza moczowego, przetoka pęcherzowo-odbytnicza
  5. uszkodzenia jelit - ostre zapalenia otrzewnej spowodowane źle wykonanym zabiegiem chirurgicznym, pęknięcia jelit, nieszczelność zespolenia jelitowego, perforacja żołądka, perforacja dwunastnicy
  6. zabiegi hemoroidów - nietrzymanie stolca, uszkodzenie zwieracza odbytu
  7. usunięcie wyrostka robaczkowego - zbyt późna operacja wyrostka robaczkowego, na skutek złej diagnozy co spowodowało rozlane zapalenie otrzewnej
  8. źle zeszyte ścięgno - zaburzenia ruchomości palców, na skutek nie zdiagnozowania przecięcia ścięgna ręki, co spowodowało zbyt późne wykonanie operacji

Błąd medyczny w ginekologii i położnictwie (przykłady)

  1. urazy okołoporodowe dziecka - niedotlenienie okołoporodowe dziecka, zachłyśnięcie się noworodka wodami płodowymi, porażenie mózgowe noworodka na skutek niedotlenienia, złamania obojczyka dziecka, uraz biodra noworodka, rozerwanie struktur środczaszkowych, krwotok śródczaszkowy, zmiany neurologiczne spowodowane wydłużonym porodem, zamartwica dziecka, choroby noworodka spowodowane zbyt późno wykonanym cięciem cesarskim
  2. urazy okołoporodowe rodzącej matki - złamania miednicy rodzącej matki, rozejście się spojenia łonowego, wypadanie macicy, przetoka odbytniczo-pochwowa, krwawienie z pękniętej macicy
  3. uszkodzenie wzroku noworodka - spowodowane naświetlaniem noworodka z powodu żółtaczki noworodków
  4. błędy medyczne w ginekologii chirurgicznej - uszkodzenia dróg moczowych, nietrzymanie moczu, wypadanie macicy, przecięcie moczowodu, uszkodzenia pęcherza moczowego

Zakażenia szpitalne (przykłady oraz informacje podstawowe)

  1. zakażenie wirusem zapalenia wątroby HCV, HBC, HAV
  2. zakażenie wirusem HIV
  3. zakażenie gronkowcowe krwi, kości
  4. sepsa, posocznica szpitalna

W sprawach o zakażenia szpitalne istotne jest uprawdopodobnienie faktu powstania zakażenia w placówce medycznej, która ma być pozwana. Dla udowodnienie tego faktu wskazane jest zebranie całej dostępnej dokumentacji medycznej ze wszelkich pobytów w jednostkach medycznych.

W przypadku zakażeń dzieci, do których doszło ponad 10 lat wstecz dokumentacja medyczna może być bardzo skąpa, jednak to na pozwanej placówce będzie spoczywać obowiązek zwolnienia się z odpowiedzialności poprzez wykazanie, iż do zakażenia nie doszło we wskazanej placówce.

Tak więc to pacjent wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne (żądanie odszkodowania) z faktu zakażenia go w szpitalu, ale na szpital przerzucony zostanie ciężar dowodu, że pacjent mógł się zarazić gdzie indziej.

W procesach o odszkodowanie za zakażenie szpitalne obowiązuje reguła dowodu prima faciae (tzw. dowód z pierwszego wejrzenia). Ponieważ w sprawach o zakażenia szpitalne niejednokrotnie bardzo trudno w sposób bezsporny udowodnić fakt miejsca i czasu kiedy doszło do zakażenia oraz związku przyczynowego pomiędzy zakażeniem a powstała szkodą, dowód prima faciae, w oparciu na regułach doświadczenia życiowego pozwala przyjąć odpowiedzialność pozwanej placówki medycznej. Tak więc to na pozwanym szpitalu, przychodni będzie spoczywał obowiązek obalenia tego dowodu pod rygorem zasądzenia odszkodowania.

Inaczej mówiąc jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo wysokiego stopnia, że przyczyna szkody leży po stronie szpitala, należy uznać związek przyczynowy za ustalony.


Wynagrodzenie za urządzenia (linie) energetyczne oraz rury wodociągowe i gazowe | Kontakt: +48 733 063 741, Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

Większość działek w Polsce, na których umieszczone są urządzenia energetyczne (słupy energetyczne), rury gazowe czy wodociągowe, nie ma uregulowanego stanu prawnego.

Coraz częściej właściciele gruntów ze słupami energetycznymi kierują pozwy o odszkodowania od firm przesyłowych za bezumowne korzystanie z ich działek.

Pierwszym krokiem do uzyskania odszkodowania jest sprawdzenie ksiąg wieczystych, gdzie powinna znajdować się informacja o ustanowieniu służebności na rzecz zakładu energetycznego, gazowni lub firmy wodociągowej. W sytuacji gdy takiej informacji nie ma, należy wysłać do firmy wezwanie przed sądowe do usunięcia urządzenia (słupa energetycznego) i żądanie wypłaty odszkodowania za bezumowne korzystanie z posiadanej działki.

Wynagrodzenia właściciel może dochodzić jedynie za okres ostatnich dziesięciu lat, ponieważ taki jest okres przedawnienia takich roszczeń, niezależnie od daty umieszczenia urządzeń przesyłowych, w tym słupów energetycznych na terenie działki.

Firma, która wybudowała słupy energetyczne lub inne urządzenia przesyłowe, może zasiedzieć prawo służebności po dwudziestu latach, jeśli stało się to w dobrej wierze i po trzydziestu latach w przypadku zasiedzenia w złej wierze. Zasiedzenie w złej wierze oznacza sytuację, gdy firma przesyłowa wybudowała infrastrukturę bez umowy z właścicielem działki.

Nie zawsze jednak, gdy minęło już trzydzieści lat, wszystko jest stracone. Odnosi się to między innymi do sytuacji, gdy przez jakiś czas (przed 1 października 1990 r.) działka należała do własności Skarbu Państwa. Takie sytuacje występowały, gdy właściciele przekazywali państwu swoje działki, a potem je odzyskiwali. W przypadku ziemi, którą rolnicy kupili na przykład po byłych Państwowych Gospodarstwach Rolnych (PGR) jest podobnie. Ubiegający się o zasiedzenie w tych sytuacjach zakład może zaliczyć do okresu zasiedzenia połowę czasu, przez jaki korzystał z działki, gdy należała ona do Skarbu Państwa.

W sytuacji, gdy właściciel gruntów był tylko informowany, że na jego ziemi postawiony zostanie słup energetyczny lub zostanie wybudowana rura gazociągowa, a nikt nie zapytał go o zgodę, uznajemy, że firma przesyłowa nie miała prawa budować i musi dziś za to zapłacić wynagrodzenie.

Poza wynagrodzeniem właścicielowi nieruchomości ze słupami energetycznymi lub rurami gazociągowymi przysługuje prawo żądania przebudowy urządzeń na przykład poprzez likwidację słupów energetycznych, linii napowietrznych i przeprowadzenie kabla ziemią.

Osoby, które działkę ze słupami energetycznymi lub innymi urządzeniami przesyłowymi odziedziczyły w spadku mają również prawo do dochodzenia odszkodowania i domagania się przebudowy infrastruktury. Gdy działkę ze słupami energetycznymi kupiliśmy, prawo do odszkodowania przysługuje za tyle lat, ile działka jest w naszym posiadaniu. Jeżeli chcemy ubiegać się o odszkodowanie za lata wcześniejsze, musimy mieć z poprzednim właścicielem umowę o sprzedaży nam tych roszczeń.

Omawiane sprawy są trudne i wymagają każdorazowo indywidualnej oceny. Zapraszamy do kontaktu.


Szkoda majątkowa | Kontakt: +48 733 063 741, Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

Szkoda jest to ubytek, uszczerbek dotykający prawnie chronionych dóbr poszkodowanego. Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego, szkoda stanowi różnicę między tym, czym poszkodowany dysponowałby w zakresie wartości, których szkoda dotyczy, gdyby nie było zdarzenia wywołującego szkodę, a tym, czym dysponuje rzeczywiście na skutek tego zdarzenia.

Określenie szkody bywa uzupełniane określeniem, że chodzi o uszczerbek dotykający osobę bez prawnego uzasadnienia oraz taki, który nastąpił wbrew woli poszkodowanego. Szkodą komunikacyjną można nazwać ubytek w majątku poszkodowanego powstały w związku z ruchem pojazdu. Wskutek wypadku samochodowego może zostać wyrządzona szkoda na mieniu i/lub na osobie - majątkowa, niemajątkowa (krzywda) lub obie jednocześnie. Z powstaniem szkody kodeks cywilny łączy obowiązek odszkodowawczy, tzn. wyrównanie szkody, przywrócenie majątku poszkodowanego do stanu sprzed wystąpienia szkody.

Wysokość szkody majątkowej jest określana na podstawie art. 361 kodeksu cywilnego, który przewiduje, że zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła i w tych granicach naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.

W przypadku tzw. szkody komunikacyjnej stratą będą więc koszty poniesione przez poszkodowanego np. na naprawę pojazdu lub zakup pojazdu porównywalnego, na powypadkowe badanie techniczne czy na wynajem pojazdu zastępczego, ale także utracone na skutek wypadku zarobki poszkodowanego.


Upadek na chodniku | Kontakt: +48 733 063 741, Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

Niniejsze uwagi mają na celu w przystępny dla naszych klientów sposób przybliżyć problematykę odpowiedzialności cywilnej (OC) z tytułu niewłaściwego utrzymania dróg i chodników, cywilnoprawne skutki niewłaściwego - zagrażającego bezpieczeństwu - utrzymania nieruchomości przez ich właścicieli oraz zasady poszukiwania podmiotów zobowiązanych do naprawienia szkód.

Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. nr 19, poz. 115 z późn. zm.) wskazuje, iż generalnymi zadaniami zarządcy drogi jest w szczególności utrzymywanie jej nawierzchni, chodników i innych urządzeń związanych z drogą, wykonywanie robót interwencyjnych, robót utrzymaniowych i zabezpieczających, zamykanie dróg i drogowych obiektów inżynierskich dla ruchu oraz wyznaczanie objazdów drogami różnej kategorii, gdy występuje bezpośrednie zagrożenie bezpieczeństwa osób lub mienia, odpowiednie ich znakowanie. Tym samym do zasadniczych powinności ciążących na zarządcach dróg należy wykonywanie szeregu czynności, których zasadniczym celem jest zapewnienie bezpieczeństwa ruchu również w porze zimowej, bowiem utrzymanie drogi jest pojęciem szerokim oznaczającym m.in. jej odśnieżanie, zwalczanie śliskości czy też usuwanie powstających zimą ubytków w nawierzchni drogowej.

W celu realizacji tych zadań zarządca powinien utrzymywać podlegające mu drogi w stanie wykluczającym narażenie użytkowników na wypadek. Poszukując podmiotu zobowiązanego do utrzymania drogi należy w pierwszej kolejności ustalić właściwego zarządcę dla odcinka drogi, na którym doszło do szkody. W katalogu wskazywanych w ustawie obowiązków po stronie zarządcy znajduje się m. in. pozbycie się błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń uprzątniętych z chodników przez właścicieli nieruchomości przyległych do drogi publicznej, uprzątnięcie i pozbycie się błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z chodników.

Kolejnymi miejscami, w których relatywnie często dochodzi zimą do szkód na skutek zaniedbań w odśnieżaniu to wejścia do sklepów, kiosków, punktów usługowych i gastronomicznych. Za te miejsca odpowiadają zwykle ich właściciele lub najemcy lokali, w których prowadzona jest działalność gospodarcza. Oczywiście, za utrzymanie czystości we wnętrzu takich lokali odpowiada również właściciel lub najemca pomieszczenia, który nie dopilnował, aby usunięto śnieg, błoto pośniegowe, wodę po jego roztopieniu, a tym samym nie stworzył odpowiednich warunków dla bezpieczeństwa klientów.

Przybliżając szerzej zasady prawne odpowiedzialności omawianych powyżej podmiotów trzeba przede wszystkim pamiętać, iż sprawcy w tego typu szkodach odpowiadają na zasadzie winy. Podstawę ich odpowiedzialności określa art. 415 k.c. poprzez stwierdzenie, że obowiązany do naprawienia szkody jest ten, kto wyrządził szkodę ze swojej winy innej osobie na skutek swojego działania lub zaniechania. Oznacza to, że obowiązek naprawienia szkody powstaje jedynie w razie takiego działania lub zaniechania (zaniedbania w wykonaniu swoich obowiązków) zobowiązanego podmiotu, które noszą znamiona winy, czyli naruszenia określonych obowiązków poprzez niedopełnienie swoich powinności. W praktyce więc to poszkodowany, dochodząc swoich roszczeń będzie musiał wskazać, kto w rzeczywistości ponosi winę oraz jakich dopuścił się on zaniedbań.

Tym samym do stwierdzenia istnienia odpowiedzialności konieczne będzie łączne wystąpienie następujących przesłanek:

  • powstanie szkody (np. złamanie ręki, skręcenia nogi, zerwanie wiązadeł na skutek upadku na śliskim nie uprzątniętym chodniku)
  • szkoda taka musi być spowodowana zawinionym działaniem lub zaniechaniem (np. chodnik, na którym doszło do upadku nie został odpowiednio i na czas uprzątnięty, odlodzony)
  • musi istnieć związek przyczynowy pomiędzy szkodą a działaniem lub zaniechaniem

Dla odpowiedniego zabezpieczenia roszczeń osoby poszkodowanej szczególnie istotne jest zgromadzenie odpowiednich dowodów potwierdzających zaistniałą szkodę i jej rozmiary takich jak: zeznania świadków tj. oświadczenia osób będących bezpośrednimi uczestnikami, obserwatorami zdarzenia, oświadczenia osób zamieszkujących, pracujących czy przebywających w pobliżu, które co prawda nie widziały przebiegu zdarzenia ale np. udzielały poszkodowanemu pomocy (ze względów praktycznych dobrze poprosić takie osoby o podanie personaliów, danych kontaktowych). Innymi przydatnymi dowodami w tego typu sprawach będzie notatka policyjna lub straży miejskiej, dokumentacja zdjęciowa z miejsca zdarzenia ukazująca rozmiary powstałej szkody oraz otoczenie i miejsce zdarzenia. Przy szkodach osobowych wobec braku innych świadków pomocne mogą być również oświadczenia ze strony medyków udzielających pomocy (lekarza pogotowia, ratownika medycznego, czy nawet kierowcy ambulansu) oraz kompletna dokumentacja obrazująca proces powypadkowego leczenia, rehabilitacji.

Poszkodowani na skutek wypadku związanego z zaniedbaniami po stronie zobowiązanych mogą żądać szeregu świadczeń wynikających z przepisów odszkodowawczych określonych w k.c. Katalog świadczeń w następstwie tego typu szkód (osobowych i majątkowych) jest wyjątkowo szeroki i w zależności od danego stanu faktycznego może obejmować swoim zakresem:

  • zadośćuczynienie pieniężne za doznaną krzywdę, które jest świadczeniem jednorazowym pieniężnym i mającym stanowić sposób złagodzenia cierpień fizycznych i psychicznych poszkodowanego (art. 445 k.c. w zw. z 444 k.c.);
  • zwrot wszelkich kosztów związanych z wypadkiem najczęściej związanych z leczeniem i rehabilitacją, ale również wszystkich innych wymienionych powyżej (art. 444 § 1 k.c.);
  • w niektórych tragicznych przypadkach rentę uzupełniającą, która ma stanowić wyrównanie różnicy w dochodach osiąganych przez poszkodowanego przed wypadkiem w stosunku do dochodów uzyskiwanych przez niego po wypadku (art. 444 § 2 k.c.) lub jednorazowe odszkodowanie (tzw. kapitalizacja renty), które jest uzasadnione w szczególności gdy poszkodowany w następstwie wypadku stał się inwalidą, a jednorazowe świadczenie umożliwi mu wykonywanie innego zawodu, czy też rozpoczęcie prowadzenia działalności gospodarczej, przy czym jeżeli poszkodowany korzysta z tego świadczenia traci prawo do renty uzupełniającej (art. 447 k.c.);
  • czasami także rentę na zwiększone potrzeby polegającą na zapewnieniu poszkodowanemu środków potrzebnych do poprawy stanu jego zdrowia po wypadku, a związanych z jego leczeniem i rehabilitacją, świadczeniami pomocowymi oraz sprawowaną nad nim opieką (art. 444 § 2 k.c.) a w przypadkach, krótszych okresów niesprawności po wypadku skutkujących niemożnością wykonywania pracy (prowadzenia działalności) zwrot utraconych zarobków oraz uszkodzonych czy zniszczonych ubrań i rzeczy osobistych, np. okularów, zegarka (art. 361 k.c.).

W zakresie szkód majątkowych w pojazdach zakres odpowiedzialności określa art. 361 k.c., który stanowi, że zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła i w tych tylko granicach naprawienie szkody obejmuje stratę, którą poszkodowany poniósł i korzyść, którą mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. W praktyce obrotu najczęściej będą to wszelkiego rodzaju uszczerbki, jakich doznaje poszkodowany w swoim majątku (np. zwrot kosztów związanych z koniecznością naprawy lub wymiany felgi, szyby, opon, elementów zawieszenia pojazdu itd.